Manresa. 15 miejsc związanych ze św. Ignacym z Loyoli.
Manresa odegrała bardzo ważną rolę w kształtowaniu myśli i działania Ignacego, co wielokrotnie zostało upamiętniane przez Towarzystwo Jezusowe wykorzystując nazwy miejscowości Manresa oraz rzeki Cardener dla wielu obiektów i projektów duszpasterskich. Manresa św. Ignacego składa się z konkretnych przestrzeni i elementów dziedzictwa, które stanowią część spuścizny Ignacego, gdy przebywał w tym mieście w 1522 roku.
Grota św. Ignacego
W jednym ze skalnych wgłębień, tak charakterystycznych dla krajobrazu Manresy, ze wspaniałym panoramicznym widokiem na górę Montserrat i rzekę Cardener. Św. Ignacy Loyola spędzał tutaj czas na medytację i pisanie pierwszej wersji swoich słynnych „Ćwiczeń duchowych”. Obecnie grota znajduje się w zbudowanym w XVIII wieku kościele. Jego wystrój, z mieszanką stylów łączących barok szkoły rzeźbiarskiej z Manresy z modernizmem Josepa Llimony, stał się świątynią wyróżniającą to sanktuarium spośród innych zabytkowych obiektów w naszym mieście. Sanktuarium Groty zmieniło swój wewnętrzny wystrój w 2021 roku. Słoweński artysta i jezuita Marko Rupnik, zaprojektował zespół mozaik, które zdobią osiem bocznych kaplic kościoła.
Capella del Rapte
Kaplica ekstazy św. Ignacego jest miejscem kultu znajdującym się na placu Świętego Ignacego w Manresie. Obecna kaplica została wzniesiona w budynkach dawnego średniowiecznego szpitala Santa Lucia, w którym św. Ignacy Loyola przebywał w pierwszych miesiącach swojego pobytu w naszym mieście. W połowie XIV wieku obok wybudowano prywatną kaplicę poświęconą św. Łucji. Świadectwa zebrane podczas procesu kanonizacyjnego św. Ignacego opisują bardzo istotny fakt związany z obecnością przyszłego świętego w szpitalu. Pewnego razu, podczas modlitwy, którą dzielił z innymi pielgrzymami, biednymi i chorymi, Ignacy stracił przytomność. Pozostał nieruchomy w tym miejscu przez osiem dni i osiem nocy. Do dziś wydarzenie to znane jest jako „Ekstaza św. Ignacego”.
Dom Canyelles
Dom Canyelles to stary okazały budynek z parterem i dwoma piętrami znajdujący się przy ulicy Sobrerroca. Według dokumentów procesu kanonizacyjnego św. Ignacego z Loyoli, podczas pierwszych miesięcy pobytu w Manresie, przyszły święty tutaj spędzał noce. Spał na korytarzu klatki schodowej.
Dom Amiganta
Dom Amigant jest imponującym budynkiem o średniowiecznym rodowodzie, który znajduje się w alei, która powstaje u zbiegu ulic Amigant i San Miguel. Jego pierwotna budowa miała miejsce między XIII a XV wiekiem, stał parterowy i trzypiętrowy. Na szczycie fasady można podziwiać herb rodzinny Amigantów, utworzony przez dwa ramiona w opasce, które podają sobie ręce i którym towarzyszą dwie złote gwiazdy symbolizujące przyjaźń i szczęście. Rodzina Amigant Devin w XVI wieku był jednym z najpotężniejszych rodów miasta. Niektórzy z najznakomitszych członków osiągnęli stanowiska o dużym znaczeniu w instytucjach władzy terytorialnej, takich jak Dwór Królewski Katalonii. Byli spokrewnieni z rodem Loyola. Kiedy wiosną 1522 roku święty Ignacy Loyola przebywał w Manresie małżeństwo Ángeli Seguí i Pedra Amiganta nawiązało wielką przyjaźń z przyszłym świętym. Przyjęli go do swojego domu, aby już nie musiał się tułać po mieście.
Kaplica Pozo de la Gallina
El Pozo de la Gallina, znajdujący się przy ulicy Sobrerroca, jest miejscem kultu ściśle związanym z pobytem św. Ignacego w Manresie. Miejsce to jest znane z tego, że było sceną słynnego cudu związanego świętym. Chociaż istnieje kilka ustnych i pisemnych wersji tego cudu, wszystkie one mają wspólną strukturę narracyjną: młoda dziewczyna z Manresy o imieniu Agnès płakała niepocieszona przed studnią. Pech sprawił, że kura, którą niosła, własność jej bardzo złej macochy, uciekła i wpadła do studni, topiąc się. Młoda dziewczyna modliła się rozpaczliwie o pomoc. Ignacy, poruszony szlochami młodej dziewczyny, sprawił, że wody studni podniosły się dzięki modlitwie. Wyszła z nich żywa kura dzięki czemu dziewczyna uniknęła przyszłej kary ze strony macochy. Na początku XVIII wieku, dla upamiętnienia tego cudu, na jednym z niższych pięter ulicy Sobrerroca wzniesiono kaplicę.
Capella Sant Ignasi Malalt
Kaplica św. Ignacego Chorego jest małym obiektem sakralnym znajdującym się na głownym placu miasta. Jego początki sięgają 1522 roku, co zbiega się z wizytą św. Ignacego z Loyoli w Manresie. W tym czasie miejsce obecnej kaplicy zajmował dom należący do rodziny Amigant. Tutaj przebywał św. Ignacy kiedy chorował.
Stary klasztor i kościół El Carmen
Kościół Carmen jest świątynią gotycką, zaprojektowaną przez mistrza budowlanego Berenguer de Montagut i zbudowaną w połowie XIV wieku. Jest to kościół jednonawowy, z bocznymi kaplicami i sklepieniami żebrowymi. W pierwotnej fasadzie nad głównymi drzwiami widać było mały okulus. To właśnie przez to małe okienko, zgodnie z ludową tradycją, tajemnicze światło z Montserrat przeniknęło do nawy głównej, dając początek słynnemu Cudowi Światła. Według zachowanych świadectw św. Ignacy codziennie nawiedzał kościół El Carmen.
Krzyż i kaplica La Guia
Kaplica Virgen de la Guía (Dziewicy Przewodniczki) jest stonowaną kaplicą znajdującą się na prawym brzegu rzeki Cardener, u podnóża wzgórza Santa Caterina. Została wzniesiona w połowie XVI wieku. Pierwotnie znajdował się on u stóp Starego Mostu, gdzie przebiegała droga łącząca Manresę z Montserrat. Wędrowcy i podróżni wszystkich czasów zawierzali się boskiej opiece Dziewicy Przewodniczki, patronki pielgrzymów, wędrowców i posłańców. Według ustnej i pisemnej tradycji ludowej, kaplica Guía była pierwszym miejscem w Manresie, w którym modlił się św. Ignacy z Loyoli tuż przed przekroczeniem Cardener. Według innego podania 25 marca 1522 r., w uroczystość Zwiastowania Pańskiego, św. Ignacy doznał wizji duchowej u stóp krzyża.
Kaplica Sant Marc
Kaplica Sant Marc znajduje się tuż obok Pont Vell, stojąc na straży południowego wejścia do Manresy. Jest to kaplica w stylu gotyckim zbudowana w połowie XV wieku. W początkach swego istnienia pełnił funkcję prywatnego kościoła miejskiej kolonii trędowatych. Oryginalna struktura została poddana licznym zmianom i przebudowom, głównie ze względu na zniszczenia, grabieże i powodzie. Do początku XX wieku we wnętrzu można było podziwiać ołtarz Sant Marc i Sant Anià (1345), dzieło barcelońskiego warsztatu Arnau Bassa. Usunięto go z kaplicy w 1907 r., aby uchronić ją przed wielką powodzią. Obecnie można go podziwiać w bocznej kaplicy bazyliki La Seu. Kaplica Sant Marc była jednym z miejsc, gdzie św. Ignacy z Loyoli miał intensywne doświadczenia mistyczne. Świadkiem jednego z takich wizji był Bernat Matella, który wtedy był dzieckiem Był on jednym z niewielu naocznych świadków, którzy żyli jeszcze pod koniec XVI wieku, kiedy rozpoczął się proces kanonizacyjny założyciela Towarzystwa Jezusowego.
Cruz del Tort
Krzyż Tort jest XIV-wiecznym krzyżem znajdującym się na ulicy Santa Clara w dzielnicy Escodines. Jak wszystkie krzyże tego typu, został wzniesiony przy jednej z dróg wjazdowych i wyjazdowych z Manresy, wyznaczając początek lub koniec jurysdykcji miasta. Właśnie ze względu na swoje położenie było to jedno z miejsc, w których św. Ignacy z Loyoli zatrzymywał się na modlitwę podczas długich spacerów i wędrówek, które odbywał podczas pobytu w Manresie. Niestety pierwotny krzyż zaginął w 1902 roku, a na jego miejscu w następnym roku stanął obecny. Ma ośmiokątną podstawę, z bogato zdobionym trzonem, w którym pod niewielką wiatą znajduje się obraz św.
Studnia Światła
Studnia Światła jest dziełem artystycznym zainstalowanym przez artystę Fernando Prats na balkonie w Manresie w 2008 roku. Jego główny korpus składa się z głębokiej perforacji o głębokości 15 metrów, symbolizującej połączenie pomiędzy różnymi punktami geograficznymi Ziemi poprzez mistyczne doświadczenie. Perforacja ta została przykryta metalową osłoną ozdobioną w formie spirali, na której wygrawerowano imiona myślicieli, filozofów i ludzi religijnych z całego świata, którzy byli związani z doświadczeniami mistycznymi. Usytuowanie studni na ścieżce, odpowiada miejscu, w którym Ignacy de Loyola doświadczył słynnego "Wielkiego Oświecenia" nad rzeką Cardener podczas jednego ze spacerów w kierunku kaplicy San Pablo. Ten moment natchnienia symbolizuje narodziny ignacjańskiej misji apostolskiej poprzez nowe postrzeganie świata. Sam św. Ignacy wyjaśnia znaczenie tego momentu w słynnym fragmencie Autobiografii, umieszczonym na pomniku.
Capella San Pablo
Kaplica Świętego Pawła jest budowlą sakralną pochodzenia gotyckiego, znajdującą się w obecnej dzielnicy Świętego Pawła w Manresie. Jego budowę rozpoczęto w 1308 roku pod wezwaniem świętych Marka i Barbary. Sto lat później, w 1412 roku, kaplica została przekazana wspólnocie pustelników z Montserrat. W XV wieku powstał tu klasztor cystersów. Podczas pobytu w Manresie św. Ignacy Loyola zaprzyjaźnił się z przeorem Alfonsem de Aguerreta, którego określił jako "człowieka bardzo uduchowionego". Alfonso de Aguerreta był również jednym z głównych odpowiedzialnych za szpital Santa Lucia, w którym przyszły święty spędzał dużo czasu. Ich przyjacielskie relacje sprawiły, że przeor stał się jego spowiednikiem. Święty Ignacy często odwiedzał kaplicę i klasztor.
Klasztor Santa Clara
Klasztor Santa Clara jest kompleksem składającym się z kilku budynków religijnych i socjalnych, położonych w najwyższej części przedmieścia Escodines. Jego budowa rozpoczęła się między końcem XIII a początkiem XIV wieku, wraz z powstaniem pierwszej wspólnoty mniszek klarysek w mieście. Św. Ignacy zwykł siadać na przy wejściu do klasztoru, aby słuchać codziennych śpiewów zakonnic. Średniowieczny zespół zabytkowy został uzupełniony przez renowacje przeprowadzone w XVII wieku wraz ze zmianą wspólnoty okupacyjnej, przechodząc w ręce zgromadzenia klauzurowych mniszek dominikańskich. W 1904 r. słynny architekt Alexandre Soler i March zaplanował nową rozbudowę, projektując nową strukturę, która dominuje nad zachodnią fasadą, w wyraźnie modernistycznym stylu. Dziś klasztor jest nadal zarządzany przez małą wspólnotę mniszek dominikańskich.
Cruz de la Culla
Krzyż de la Culla jest tak zwanym gotyckim krzyżem pokory, którego początki sięgają roku 1413. Znajdował się on przy drodze królewskiej do Barcelony. Kiedy św. Ignacy Loyola przebywał w Manresie chodził tam, aby dawać jałmużnę. Zwykł modlić się i medytować u stóp krzyża, gdzie doznawał wizji lub objawień.
Sanktuarium La Salut w Viladordis
Sanktuarium La Salut to obiekt sakralny pochodzenia romańskiego znajdujący się w Viladordis, jednej z dzielnic Manresy. Chociaż jest bardzo stary, nie jest pierwszą chrześcijańską świątynią w Viladordis, ponieważ w pobliżu znajduje się kościół Santa Maria de Vilamajor, zbudowany w X wieku. Początki obecnego sanktuarium sięgają XII i XIII wieku, kiedy to wybudowano mały kościółek z jedną prostokątną nawą i półkolistą absydą. Z tego samego okresu pochodzi Matka Boska Salud, drewniana figurka, która jest do dziś otoczona czcią wiernych. Między XV a XVI wiekiem drzwi wejściowe do kościoła zostały przeniesione na obecną fasadę główną, a także wzniesiono dzwonnicę. Od samego początku La Salut stało się miejscem spotkań, częstych pielgrzymek i odpustów. Viladordis jest także jednym z ignacjańskich miejsc. Św. Ignacy z Loyoli podczas swojego jedenastomiesięcznego pobytu chodził na La Salut, aby się modlić, ponieważ był wielkim czcicielem obrazu Matki Bożej. Jeden z kamieni przy wejściu do kościoła przypomina o miejscu, w którym przyszły święty uklęknął do modlitwy. Po wielu badaniach i wykopaliskach, w Viladordis odkryto najstarsze pozostałości archeologiczne na terytorium Manresy. Należą do nich grobowiec w kształcie fosy z okresu neolitu, duża waza grobowa i średniowieczna nekropolia składająca się z 23 grobów antropomorficznych. Najstarsze grobowce w tej nekropolii pochodzą z IX i X wieku przed Chrystusem.
Źródło: manresaturisme
Komentarze
Prześlij komentarz